kiedy umrę kochanie

gdy się ze słońcem rozstanę

i będę długim przedmiotem raczej smutnym



czy mnie wtedy przygarniesz

ramionami ogarniesz

i naprawisz co popsuł los okrutny



często myślę o tobie

często piszę do ciebie

głupie listy - w nich miłość i uśmiech



potem w piecu je chowam

płomień skacze po słowach

nim spokojnie w popiele nie uśnie



patrząc w płomień kochanie

myślę - co się też stanie

z moim sercem miłości głodnym



a ty nie pozwól przecież

żebym umarła w świecie

który ciemny jest i kolor jest chłodny


manekiny maja ślepe piersi

kształt łydek jak napięta struna

dźwięcząca wiecznie

chłodnym tym samym tonem

manekiny mają włosy skończone

a twarze szczupłe

zapatrzone w siebie

spod przymkniętych powiek

manekiny

pogardzają tłumem

nie drżą

w istnieniu doskonałe

nieruchome

rozpościerają palce chwil

nad mijającą barwą jedwabiu

z twarzą przyklejoną do szyby

pod suknia

pod szeleszczącą suknią

jestem wspaniałym elastycznym manekinem