kiedy umrę kochanie

gdy się ze słońcem rozstanę

i będę długim przedmiotem raczej smutnym



czy mnie wtedy przygarniesz

ramionami ogarniesz

i naprawisz co popsuł los okrutny



często myślę o tobie

często piszę do ciebie

głupie listy - w nich miłość i uśmiech



potem w piecu je chowam

płomień skacze po słowach

nim spokojnie w popiele nie uśnie



patrząc w płomień kochanie

myślę - co się też stanie

z moim sercem miłości głodnym



a ty nie pozwól przecież

żebym umarła w świecie

który ciemny jest i kolor jest chłodny


jesteś powietrzem

które drzewa pieści

rękoma z błękitu

jesteś skrzydłem ptaka

który nie trąca liści

płynie

jesteś zachodnim słońcem

pełnym świtów

bajką ze słów które mówi się

westchnieniem

czym ty jesteś -

dla mnie - świeżą wodą

wytrysłą na skwarnej pustyni

sosną - która cień daje

drżącą osiką - która współczuje

dla zziębniętych - słońcem

dla konających - bogiem

ty - rozbłysły w każdej gwieżdzie

której na imię miłość