świat będzie uboższy

o tę trochę miłości

o pocałunki które nie sfruną

w otwarte okno



świat będzie chłodniejszy

o tę czerwień

która nagłym przypływem

nie rozżarzy moich policzków



świat będzie cichszy

o ten gwałtowny stukot

serca poderwanego do lotu

o skrzyp drzwi

otwieranych na oścież



drgający żywy świat

zastygnie

w kształt doskonały nieomal

geometryczny


byłeś dla mnie tylko czworokątem papieru

lecz moje serce ma właśnie taki kształt



byłeś więc moim sercem

i ten sam pospieszny rytm ożywiał papier

powiększał do rozmiaru drzewa

twoje słowa były liśćmi

a smutek mój wiatrem



twoje słowa jaśniały kolorem

od moich oczu

i od moich ust chciwie chwytających słowa

i od dłoni

którymi rozrywałam koperty tak delikatnie

jak gdybym na włókna

rozrywała twoje bijące serce



upłynęły dwa lata

mój krzyk przysypał biały śnieg gęsiego pierza

biały krzyk gęsiego pierza poplamiony czerwienią

pociemniał zapach

i tylko drzewo - 

pamięć rośnie zaborczą zielenią