ja jeszcze ciągle czekam na ciebie

a ty nie przychodzisz

a jeśli

to jesteś przejazdem na dwa dni

jak ten fizyk z Moskwy w niemodnym kapeluszu

który uśmiechnął się do mnie

i zniknął na zakręcie białych szyn

nie próbowałam go zatrzymać

wiedziałam przecież

że to nie ty



czekam czekam wytrwale

tak lekko dotykają mnie dni

moja tęsknota jest tęsknota planet

zmarzłych tęskniących do słońca

a ty jesteś słońcem

które pozwala mi żyć

jest znowu wieczór

na dachach leży śnieg

wąskie wieże kościołów nakłuwają niebo

i dni tak lekko biegną nie wiadomo gdzie


jak ogień trawi lekkie drzewo

tak ja oplatam twoje ciało

miękka i zwinna jak płomień



kochając ciebie delikatnie

rozniecam twoje myśli w płomień

mój żar ich zimną formę kradnie



dotknięcie moje jasne niebo

twych oczu zwęża w ciemny płomień

tak kocham cię kochając siebie



płomień powtarzam płomień płomień

kaleczy usta rani dłonie

i wszelki kształt pod złotem grzebie