ja jeszcze ciągle czekam na ciebie

a ty nie przychodzisz

a jeśli

to jesteś przejazdem na dwa dni

jak ten fizyk z Moskwy w niemodnym kapeluszu

który uśmiechnął się do mnie

i zniknął na zakręcie białych szyn

nie próbowałam go zatrzymać

wiedziałam przecież

że to nie ty



czekam czekam wytrwale

tak lekko dotykają mnie dni

moja tęsknota jest tęsknota planet

zmarzłych tęskniących do słońca

a ty jesteś słońcem

które pozwala mi żyć

jest znowu wieczór

na dachach leży śnieg

wąskie wieże kościołów nakłuwają niebo

i dni tak lekko biegną nie wiadomo gdzie


Płomieniem który posiadł drewnianą chatę - pijanym

pocałunkiem wgryzł się w głąb strzechy.

Piorunem - który kocha wysokie drzewa - wodą

uwięzioną płasko - wyzwalaną przez niesyty wolności 

wiatr.

Włosami sosny - gładzonymi jego ręką - włosami

rozśpiewanymi w szaloną wdzięczną pieśń.

Ciemną głową topielicy - która palce rozsnuła

w poprzek fali - a uśmiech dała nieżywemu słońcu.

Wyciągnięta na brzeg - płakała długo i nie wyschła

aż dotąd póki smutni ludzie nie zakopali jej w ziemi.

Płomieniem.