Halina Poświatowska to jest podobno człowiek

i podobno ma umrzeć jak wielu przed nią ludzi

Halina Poświatowska właśnie teraz się trudzi

nad własnym umieraniem



ona jeszcze nie wierzy ale już podejrzewa

i kiedy w sen zaglębia lewą rękę to w prawej

zaciska mocno gwiazdę - strzępek żywego nieba

i światłem poprzez ciemność krwawi



potem gaśnie za sobą wlokąc warkocz różowy

ciemniejący na wietrze nocy groźnej i chłodnej

Halina Poświatowska - te trochę garderoby

i te ręce - i usta co nie są już głodne


jestem zaczadzona pięknem mojego ciała.



patrzyłam dzisiaj na siebie twoimi oczyma. odkryłam



miękkie zagięcie ramion znużoną okrągłość piersi



które chcą spać i powoli na przekór sobie staczają się



w dół. moje nogi rozchylające się oddające bezmier-



nie aż po krańce których nie ma to co jest mną i poza



mną pulsuje w każdym liściu w każdej kropli deszczu.



widziałam się jak gdyby poprzez szkło w twoich



oczach patrzących na mnie czułam twoje ręce na



ciepłej napiętej skórze moich ud i posłuszna twojemu



rozkazowi stałam naga naprzeciw wielkiego lustra.



a potem zasłoniłam oczy twoje żeby nie widzieć i nie



czuć samotności mojego rozkwitłego tobą ciała.