Halina Poświatowska to jest podobno człowiek

i podobno ma umrzeć jak wielu przed nią ludzi

Halina Poświatowska właśnie teraz się trudzi

nad własnym umieraniem



ona jeszcze nie wierzy ale już podejrzewa

i kiedy w sen zaglębia lewą rękę to w prawej

zaciska mocno gwiazdę - strzępek żywego nieba

i światłem poprzez ciemność krwawi



potem gaśnie za sobą wlokąc warkocz różowy

ciemniejący na wietrze nocy groźnej i chłodnej

Halina Poświatowska - te trochę garderoby

i te ręce - i usta co nie są już głodne


jesteś powietrzem

które drzewa pieści

rękoma z błękitu

jesteś skrzydłem ptaka

który nie trąca liści

płynie

jesteś zachodnim słońcem

pełnym świtów

bajką ze słów które mówi się

westchnieniem

czym ty jesteś -

dla mnie - świeżą wodą

wytrysłą na skwarnej pustyni

sosną - która cień daje

drżącą osiką - która współczuje

dla zziębniętych - słońcem

dla konających - bogiem

ty - rozbłysły w każdej gwieżdzie

której na imię miłość