Płomieniem który posiadł drewnianą chatę - pijanym

pocałunkiem wgryzł się w głąb strzechy.

Piorunem - który kocha wysokie drzewa - wodą

uwięzioną płasko - wyzwalaną przez niesyty wolności 

wiatr.

Włosami sosny - gładzonymi jego ręką - włosami

rozśpiewanymi w szaloną wdzięczną pieśń.

Ciemną głową topielicy - która palce rozsnuła

w poprzek fali - a uśmiech dała nieżywemu słońcu.

Wyciągnięta na brzeg - płakała długo i nie wyschła

aż dotąd póki smutni ludzie nie zakopali jej w ziemi.

Płomieniem.