byłeś dla mnie tylko czworokątem papieru

lecz moje serce ma właśnie taki kształt



byłeś więc moim sercem

i ten sam pospieszny rytm ożywiał papier

powiększał do rozmiaru drzewa

twoje słowa były liśćmi

a smutek mój wiatrem



twoje słowa jaśniały kolorem

od moich oczu

i od moich ust chciwie chwytających słowa

i od dłoni

którymi rozrywałam koperty tak delikatnie

jak gdybym na włókna

rozrywała twoje bijące serce



upłynęły dwa lata

mój krzyk przysypał biały śnieg gęsiego pierza

biały krzyk gęsiego pierza poplamiony czerwienią

pociemniał zapach

i tylko drzewo - 

pamięć rośnie zaborczą zielenią


jestem zaczadzona pięknem mojego ciała.



patrzyłam dzisiaj na siebie twoimi oczyma. odkryłam



miękkie zagięcie ramion znużoną okrągłość piersi



które chcą spać i powoli na przekór sobie staczają się



w dół. moje nogi rozchylające się oddające bezmier-



nie aż po krańce których nie ma to co jest mną i poza



mną pulsuje w każdym liściu w każdej kropli deszczu.



widziałam się jak gdyby poprzez szkło w twoich



oczach patrzących na mnie czułam twoje ręce na



ciepłej napiętej skórze moich ud i posłuszna twojemu



rozkazowi stałam naga naprzeciw wielkiego lustra.



a potem zasłoniłam oczy twoje żeby nie widzieć i nie



czuć samotności mojego rozkwitłego tobą ciała.